Sonlu yılbaşı mı olur lan!

  -Bazen, diyorum. Yok, bazen değil. Her zaman her zaman diyorum. Diyorum ki yanımda olsan. Mesela bu gece. Yılbaşı gecesi. Bu gece keşke yanımda olsan da "Yeni yıla nasıl girersen öyle devam eder." sözüne inanmam için bir sebebim olsa. Ama bunu da beraber yapsak. Beraber inansak. Ama sen ne yapıyorsun? Sen beni neden yalnız bırakıyorsun? Yalnızlıklarımızı paylaşamaz mıyız? İki sefil yalnız olamaz mıyız? Artık, artık çok yoruldum. Yaptıklarını yapmaktan, okuduklarını okumaktan, dinlediğin şarkıları dinlemekten hatta yediğin bisküvinin aynısından yemekten ve hatta seni görürüm diye buz gibi havalarda dışarıda dolaşmaktan hatta ve hatta bulunduğun yere en yakın park neresi ise o parkta "Gelecektir parka yalnızlığı duyan." diyerek beklemekten ve yine hatta... Bunlar değil beni yoran merak etme. Ama sen merak etmezsin ki değil mi? Kendini kendi yalnızlığına iterek, kendi kovuğuna saklanarak ve kendini kandırarak-evet maalesef bu böyle- hiçbir yere ve hiçbir şeye ulaşamazsın demiyorum. Bunu beraber paylaşsak da beraber ulaşsak olmaz mı diyorum. Olmaz mı? Olmaz mıydı? Olmayacak mı? Ve yine yarıya gelmeden bitti her şey. Beni bu yılbaşı "Seneye görüşürüz." ve "Geçen seneyi dün gibi hatırlıyorum." esprilerine tek başıma tahammül etmek zorunda bıraktığın için sana 'teşekkür' ediyorum. Evet bu böyle. En kötüsü de sensiz yeni yıl işte. 'Bir ihtimal' daha var... "Çıkar giderim bu kentten daha olmazsa, sensizliğin bir adı..." olmaz.olmaz.olmaz.olmaz.olmaz.olamaz.
   -Otur yerine. Sen bu işi beceremeyeceksin.
   -Peki.

                                                                                                                                             01.01.2014
                                                                                                  Salı ile Perşembe arası olmayan Çarşamba
                                                                                                                                           
 

   

bu gece de Uyar...

"Durduğum yer benim değil iken, gidebilecek bir yerimin olmaması ne acı; gidebilecek bir yerim yok iken hâlâ ve inatla durmayışım ne gaflet; nihayetinde ölmüyorken yaşıyor olan insanın, yaşıyorken öldüğünü bilmemesi bu, bu ne tuhaf bi' hayret."

Turgut UYAR

aralık on üç'leri sevmiyoruz.

     Bostancı'dan çıkarken yine her zamanki gibi düşünüyordu. Şaşılacak bir şekilde bir amacı varmışçasına yürüyordu. Kendi gibi olanlarla herhangi bir etkileşime, iletişime, erişime ve bunun gibi her türlü -şim'e ulaşılacaksa hayatta, hedefi varmış gibi-hiç böyle olmamıştı- görünmek onun bir göreviydi. İnsanlara- ona bunu yapan insanlara- hesap sormak için yanıp tutuşuyordu. Bunun için yapması gereken ilk şey Bostancı'dan metroyla Kadıköy'e,  oradan da vapurla Eminönü' ne geçmekti. Ama bu bu kadar basit olmamalıydı ya da olamazdı ve hatta 'oldurulmazdı'. Bunun için yol boyunca her türlü insana nefret kustu. "Eminönü, bir kalbi iki eşit parçaya ayrılan, diğer parçasından kopamayan iki kardeş ülkenin hayata yeniden başlanılar noktası sayılabilirdi." Ve bu başlangıç noktasından, gerçek dünyada 37 E denilen ama kendi gerçek dünyasında tam karşılını bilmediği bir vasıta vesilesiyle varmak istediği mekana ulaştı. (Yazar, başlangıç noktasından-hayata yeniden başlanılan noktadan- ulaştığı noktaya kadar olan her yeri ve her şeyi tasvir etmek istemiyordu. Vakit kaybı olurdu çünkü. Hatta yazdığı şeylere olmuş, olmamış ve hiç olmayacak şeyleri eklemeyi de çok seviyordu.)
   
     "Sakızağacı yine çok sessiz."

     Evet. Artık yapması gereken tek şey vardı: Hayatı kendi içinde yaşamaya çalışan kişilere izin vermeyen insanlara-can'ı insanlara- inat hayatı kendi içinde yaşayacaktı. İçeri girdi, yürüdü. Bir adam ateş istedi kendisinden. "Yok." dendi. Olsa da öyle denirdi. Vakit kaybı olurdu çünkü. Az daha yürüdü, sağa döndü, az sonra da sola. Daha önce geldiği halde bulmakta zorlandığı için kendini küçümsedi, alay etti. "Ben olsam ben de alay ederdim kendimle." diye bir ses duydu. Neyle? Her neyse. Artık bulmuştu. Neyi?
   
     Yazarın notu: İçeri gir, az yürü, bir adam ateş isterse yok de, az daha yürü, sağa dön, az sonra da sola. O adada. O adacıkta.

     Seniseningibiyaşayamadıktansonraseninsevmediğinhayatısevemeyengillerdenolmaktanvehergeldiğimdesanauğramaktançokmutluyumhocam.

Yaşamın beklenmedik değişimleri karşısında büyük sarsıntılar yaşayan küçük Zeze'nin Son İtiraf'ı

SON İTİRAF

       Yıllar geçti, sevgili Manuel Valadares. Şimdi kırk sekiz yaşındayım ve zaman zaman, özlemimde, hep bir çocuk olduğum izlenimine kapılıyorum. Birden ortaya çıkıverecekmişsin, bana artist resimleri ve bilyeler getirecekmişsin gibi geliyor. Hayatın sevilecek yanlarını bana sen öğrettin, sevgili Portuga’m. Şimdi bilye ve artist resmi dağıtma sırası bende, çünkü sevgisiz hayatın hiçbir anlamı yok. Ara sıra sevgimle mutluyum, ara sıra da yanılıyorum; bu daha sık oluyor.

       O çağlarda, bizim çağımızda yani, yıllar önce bir Budala Prens’in mihrabın önünde diz çökmüş 'Budala’nın, gözleri yaşlarla dolarak ikonlara şunu sorduğunu bilmiyordum:

       “OLUP BİTENLERİ ÇOCUKLARA NİÇİN ANLATMALI?”

       Gerçek, sevgili Portuga’m; bunları bana çok erken anlatmış olmalarıdır.

       Hoşçakal!

                                                                                                                              Ubatuba, 1967

"Gözleriniz çok ses çıkarıyor, albayım."

Kimsenin gelip geçmediği yerlerde, kimseye ses etmeden, susarak yalnızlığını yaşamana izin veremeyeceğim artık. Yaşarken hissettiğin yalnızlığı, herkese ve her şeye veda ederek unutamayacağını sen de biliyordun. Edirnekapı’nın sessizliği ve bu taşın bu kadar soğuk olması hep bu yüzden. Ama merak etmiyorum beklersin, biliyorum. Çok değil haftaya yanındayım, geliyorum.

şu an bile yazmış bulundum.

Yeterince okumadığı için yeterince yazamayacağını anlayan genç uyumaya karar verdi. Rüyasında sürekli yazması gerektiği söylendi durdu. Galiba ünlü bir yazar olma yolunda emin adımlarla ilerleyen bir tanıdığının tavsiyesiydi bu. "Ne olursa olsun yazmalı." gibi bir şeydi sanırım. Sabaha kadar aynı rüyayı belki de yüzlerce kez görmüştü. Her rüyanın sadece saniyeler kadar sürdüğü varsayılırsa, dünya zamanında belki 1 dakika bile etmezdi bütün bu rüya ama etkisinin yıllarca süreceği kesindi. Sonra ne olduğunu tam anlayamadan bir ses duydu. Tanıdık bir sesti bu. Bu sesi yıllarca duymuştu ama kulaklarıyla değil, gözleriyle duymuştu. Bir duyu organının diğerinin görevlerini yapmasının hangi bilimde nasıl ve ne şekilde açıklandığını bilmiyordu. Bunu nasıl adlandıracağını da bilmiyordu. O hiçbir şey bilmiyordu. Sadece o sese odaklanmıştı. Rüyanın sonuna gelmişti ve uyanıyordu. Burnuna annesinin demlediği çay kokusu geliyordu. Ve uyandı, uyanır uyanmaz rüyasında duyduğu -yıllardır gördüğü- sözü tekrarladı: "Çay, henüz her şey bitmedi demektir."

çocuk kızı görür ve sorar.

Gece bitmeden ve gün doğmadan tam o arada bir zaman dilimi vardır. O anda ay ışığının bile kokusu hissedilir. Fakat bunu sadece yalnızlar hisseder. Yalnızlara bu ayrıcalığın verilmesinin sebebi de yalnızlığa mahkum edilmelerindeki haklılık ve onları bu duruma mahkum edenlerin duyduğu pişmanlıktır. Bu ayrıcalığın hiç farkına varmayacak olmaları da onların yalnız oldukları kadar çaresiz olduklarının da bir göstergesidir. Yalnızlığını hissetmeyecek bir yere geldiğini sanıyordu ama yanılıyordu. Yalnızlık, dünya üzerinde hiç kimsenin kaçamayacağı evrensel bir yaşam tarzıdır. Kimsenin yaşamayı istemeyeceği bir hayat. Çayının kalan son damlasını yudumlarken kafasını kaldırdı ve karşısında kitap okuyan kıza sordu: "Pardon. Beraber çay içelim mi?"

DÜŞÜNGEÇLİ SENSİZLİK

Hangi gün bugün?
Pazartesi. Yok yok yalan.
Hangi sevda can yakar bu kadar, hangi can
Susuz çöllerdeki mi?
Yok yok yalan.
Hangi yalan yalansız olabilir ki?
Bir sokak neden lambalarına küser?
Kendi oyununda suflör olan adam
Ne kadar sevebilir?
İşte tam böyle bir andı.
Dışarıda yağmur, gözlerinde şiirler.
Hem şiir nedir ki zaten?
Gözlerinin içine bakıp aklıma geleni
Söylemek istedim.
Yok yok yalan.
Her sokakta daha fazla aradım seni.
Her yerde sen.
Kenarda, köşede, sahilde...
Şiir gibi sen, kitap gibi.
Dün bugünüm olsun diye beklerken,
Yarınımı kaybettim. Eyvallah.
Yok yok yalan.
Düşünüyordum. Düşünüyor muydum?
Baktım. "Düşüngeçlerim" vardı.
Şarkılar saçlarında, şiirler gözlerinde.
Şiir gibi sen, kitap gibi.
Yok yok yalan.
Eyvallah.

MADONNA İLE BAŞLANGIÇ

“Kendimi bildim bileli bütün günlerimi, haberim olmadan ve nefsime itiraf etmeden, bir insanı aramakla geçirmiş ve bu yüzden bütün diğer insanlardan kaçmıştım.”