Bostancı'dan çıkarken yine her zamanki gibi düşünüyordu. Şaşılacak bir şekilde bir amacı varmışçasına yürüyordu. Kendi gibi olanlarla herhangi bir etkileşime, iletişime, erişime ve bunun gibi her türlü -şim'e ulaşılacaksa hayatta, hedefi varmış gibi-hiç böyle olmamıştı- görünmek onun bir göreviydi. İnsanlara- ona bunu yapan insanlara- hesap sormak için yanıp tutuşuyordu. Bunun için yapması gereken ilk şey Bostancı'dan metroyla Kadıköy'e, oradan da vapurla Eminönü' ne geçmekti. Ama bu bu kadar basit olmamalıydı ya da olamazdı ve hatta 'oldurulmazdı'. Bunun için yol boyunca her türlü insana nefret kustu. "Eminönü, bir kalbi iki eşit parçaya ayrılan, diğer parçasından kopamayan iki kardeş ülkenin hayata yeniden başlanılar noktası sayılabilirdi." Ve bu başlangıç noktasından, gerçek dünyada 37 E denilen ama kendi gerçek dünyasında tam karşılını bilmediği bir vasıta vesilesiyle varmak istediği mekana ulaştı. (Yazar, başlangıç noktasından-hayata yeniden başlanılan noktadan- ulaştığı noktaya kadar olan her yeri ve her şeyi tasvir etmek istemiyordu. Vakit kaybı olurdu çünkü. Hatta yazdığı şeylere olmuş, olmamış ve hiç olmayacak şeyleri eklemeyi de çok seviyordu.)
"Sakızağacı yine çok sessiz."
Evet. Artık yapması gereken tek şey vardı: Hayatı kendi içinde yaşamaya çalışan kişilere izin vermeyen insanlara-can'ı insanlara- inat hayatı kendi içinde yaşayacaktı. İçeri girdi, yürüdü. Bir adam ateş istedi kendisinden. "Yok." dendi. Olsa da öyle denirdi. Vakit kaybı olurdu çünkü. Az daha yürüdü, sağa döndü, az sonra da sola. Daha önce geldiği halde bulmakta zorlandığı için kendini küçümsedi, alay etti. "Ben olsam ben de alay ederdim kendimle." diye bir ses duydu. Neyle? Her neyse. Artık bulmuştu. Neyi?
Yazarın notu: İçeri gir, az yürü, bir adam ateş isterse yok de, az daha yürü, sağa dön, az sonra da sola. O adada. O adacıkta.
Seniseningibiyaşayamadıktansonraseninsevmediğinhayatısevemeyengillerdenolmaktanvehergeldiğimdesanauğramaktançokmutluyumhocam.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder