İhtimal dahilindeki güzel günler

 -Bazen, diyorum. Yok, bazen değil. Her zaman her zaman diyorum. Diyorum ki yanımda olsan. Mesela bu gece. Yılbaşı gecesi. Bu gece keşke yanımda olsan da "Yeni yıla nasıl girersen öyle devam eder." sözüne inanmam için bir sebebim olsa. Ama bunu da beraber yapsak. Beraber inansak. Ama sen ne yapıyorsun? Sen beni neden yalnız bırakıyorsun? Yalnızlıklarımızı paylaşamaz mıyız? İki sefil yalnız olamaz mıyız? Artık, artık çok yoruldum. Yaptıklarını yapmaktan, okuduklarını okumaktan, dinlediğin şarkıları dinlemekten hatta yediğin bisküvinin aynısından yemekten ve hatta seni görürüm diye buz gibi havalarda dışarıda dolaşmaktan hatta ve hatta bulunduğun yere en yakın park neresi ise o parkta "Gelecektir parka yalnızlığı duyan." diyerek beklemekten ve yine hatta... Bunlar değil beni yoran merak etme. Ama sen merak etmezsin ki değil mi? Kendini kendi yalnızlığına iterek, kendi kovuğuna saklanarak ve kendini kandırarak-evet maalesef bu böyle- hiçbir yere ve hiçbir şeye ulaşamazsın demiyorum. Bunu beraber paylaşsak da beraber ulaşsak olmaz mı diyorum. Olmaz mı? Olmaz mıydı? Olmayacak mı? Ve yine yarıya gelmeden bitti her şey. Beni bu yılbaşı "Seneye görüşürüz." ve "Geçen seneyi dün gibi hatırlıyorum." esprilerine tek başıma tahammül etmek zorunda bıraktığın için sana 'teşekkür' ediyorum. Evet bu böyle. En kötüsü de sensiz yeni yıl işte. 'Bir ihtimal' daha var... "Çıkar giderim bu kentten daha olmazsa, sensizliğin bir adı..." olmaz.olmaz.olmaz.olmaz.olmaz.olamaz.
   -Otur yerine. Sen bu işi beceremeyeceksin.
   -Peki.

                                                                                                                                             01.01.2014
                                                                                                  Salı ile Perşembe arası olmayan Çarşamba
                                                                                                                                          
(Aradan birbirine oldukça bağımlı tam üç gün geçmişti ve yazar üç gün geçmesi için hiç beklememişti aslında. Her zamanki gibi amaçsızdı.)

  Ve tekrar devam etti:
- Şaka şaka seni sevseydim sen de beni severdin de mi?
En olmayacak yerde araya yine girdi bir başkası yine aşağılarcasına bakarak:
-Sen gerçekten...
-Dur dur dur,birader. Tamamlama cümleni.
-Neden?
-Kendime bile söylemediğim cümleleri senden duymak istemiyorum.
-Peki. Bir şey söyleyeceğim.
-Evet.
-Sen bu işi beceremeyeceksin.
-Ben ama onu... Ben onu... Ben..Be..Bb.b...

(Dostoyevski gibi "Seni sevmediğimi hissedebiliyorum." gibi şeyler yazmak istedi bir an. Fakat beceremezdi. Olmayan şeyleri olurmuş gibi yapamazdı. Yapmadı. Hem Dostoyevski'nin sözünü de yanlış hatırlıyordu bir de. Sonunda üç gün daha geçmesini beklemeye karar verdi.)

                                                                                                                                            04.01.2014
                                                                                                                     Cumadan önceki Cumartesi
Artık her şey çok siyahtı. Ve her yerde yalnızlık vardı. Aradan birbirine oldukça bağımlı kaç günün geçtiği önemli değildi. Artık hiçbir şey önemli değildi. Önemli olan -şey'lerin ayrı yazılmasıydı ya da 'ya da' nın bitişik yazılmamasıydı. Önemli olan benim ne yaptığım değil, onun benden ne yapmamı istediğiydi. Yani hiçbir şeydi. Önemsiz olan her şeydi.

-Ve yarın gidip her şey güzel olup konuşup gülüp çay içip okuyup anlayıp anlaşılıp gelip yatıp ağlayıp sonra vazgeçmeyip ve yine sonra...
-Belki de en iyisi bu.
-Nedir o?
-"Önemli olan benim ne yaptığım değil, onun benden ne yapmamı istediğiydi."
                                                                                                                          10.01.2014
                                                                                                                    Cemal'den sonraki 10 Ocak

Mizahi bir amacı olmayarak yapılan şakanın gerçek hayatta sadece yalnızları güldürecek olmasının acı bir şekilde tahmin edilmesi.

 -Bazen, diyorum. Yok, bazen değil. Her zaman her zaman diyorum. Diyorum ki yanımda olsan. Mesela bu gece. Yılbaşı gecesi. Bu gece keşke yanımda olsan da "Yeni yıla nasıl girersen öyle devam eder." sözüne inanmam için bir sebebim olsa. Ama bunu da beraber yapsak. Beraber inansak. Ama sen ne yapıyorsun? Sen beni neden yalnız bırakıyorsun? Yalnızlıklarımızı paylaşamaz mıyız? İki sefil yalnız olamaz mıyız? Artık, artık çok yoruldum. Yaptıklarını yapmaktan, okuduklarını okumaktan, dinlediğin şarkıları dinlemekten hatta yediğin bisküvinin aynısından yemekten ve hatta seni görürüm diye buz gibi havalarda dışarıda dolaşmaktan hatta ve hatta bulunduğun yere en yakın park neresi ise o parkta "Gelecektir parka yalnızlığı duyan." diyerek beklemekten ve yine hatta... Bunlar değil beni yoran merak etme. Ama sen merak etmezsin ki değil mi? Kendini kendi yalnızlığına iterek, kendi kovuğuna saklanarak ve kendini kandırarak-evet maalesef bu böyle- hiçbir yere ve hiçbir şeye ulaşamazsın demiyorum. Bunu beraber paylaşsak da beraber ulaşsak olmaz mı diyorum. Olmaz mı? Olmaz mıydı? Olmayacak mı? Ve yine yarıya gelmeden bitti her şey. Beni bu yılbaşı "Seneye görüşürüz." ve "Geçen seneyi dün gibi hatırlıyorum." esprilerine tek başıma tahammül etmek zorunda bıraktığın için sana 'teşekkür' ediyorum. Evet bu böyle. En kötüsü de sensiz yeni yıl işte. 'Bir ihtimal' daha var... "Çıkar giderim bu kentten daha olmazsa, sensizliğin bir adı..." olmaz.olmaz.olmaz.olmaz.olmaz.olamaz.
   -Otur yerine. Sen bu işi beceremeyeceksin.
   -Peki.

                                                                                                                                             01.01.2014
                                                                                                  Salı ile Perşembe arası olmayan Çarşamba
                                                                                                                                         
(Aradan birbirine oldukça bağımlı tam üç gün geçmişti ve yazar üç gün geçmesi için hiç beklememişti aslında. Her zamanki gibi amaçsızdı.)

  Ve tekrar devam etti:
- Şaka şaka seni sevseydim sen de beni severdin de mi?
En olmayacak yerde araya yine girdi bir başkası yine aşağılarcasına bakarak:
-Sen gerçekten...
-Dur dur dur,birader. Tamamlama cümleni.
-Neden?
-Kendime bile söylemediğim cümleleri senden duymak istemiyorum.
-Peki. Bir şey söyleyeceğim.
-Evet.
-Sen bu işi beceremeyeceksin.
-Ben ama onu... Ben onu... Ben..Be..Bb.b...

(Dostoyevski gibi "Seni sevmediğimi hissedebiliyorum." gibi şeyler yazmak istedi bir an. Fakat beceremezdi. Olmayan şeyleri olurmuş gibi yapamazdı. Yapmadı. Hem Dostoyevski'nin sözünü de yanlış hatırlıyordu bir de. Sonunda üç gün daha geçmesini beklemeye karar verdi.)

                                                                                                                                            04.01.2014
                                                                                                                     Cumadan önceki Cumartesi