"70 yaşıma geldiğimde yüzümdeki kırışıklıklara bakıp 'Yetmiş yıllık ömrümde ne yaşadım?' diye sorunca kendi kendime, 'Hiçbir şey.' diyeceğim. Tabii derim. Şimdiden kırk dokuz yıl sonrası için bunları söyleyeceğimi düşünüp yaşarsam başka ne dememi bekliyorsunuz." diye söylendi kendi kendine delikanlı. Daha yirmi bir yaşındaydı ve henüz yaşamaya başlamamıştı. Fakat söylediği her sözün ardında belli bir yaşanmışlık hissediliyordu. Belki de bu, gelecekte yaşayacağı hayatın şimdiden bir yansımasıydı.
Sonra birdenbire kendisiyle tamamen zıt düşecek bir çehreyle bana döndü. Sanki birazdan bütün bu söyleyeceklerinin suçlusu benmişim gibi bağırarak konuşmaya başlayacak gibiydi. Ama yapmadı, aksine aşırı bir sakinlikle sözlerini sürdürdü: "Yeryüzünde ne olup bitiyorsa şu anda, şimdi oluyor anlamıyor muyuz? Geçmişle gelecek arasındaki köprüde sıkışıp kalırsak, ya o köprüden düşeriz ya da hiçbir zaman karşıya geçemeyiz. Mesela şu an yüzünde yalancı bir tebessüme benzer bir ifade olan ama esasında içtenlikle gülümseyen bir adamın güvercinlere yem vermesini seyrediyorsan, şu anda yüzünde yalancı bir tebessüme benzer bir ifade olan ama esasında içtenlikle gülümseyen bir adamın güvercinlere yem vermesini seyretmelisin. Ya da kahvehanede oturan pos bıyıklı, şişman, bir ayağı çukurda ama hala fosur fosur sigarasını tüttüren, kasketli ihtiyarı, "Bu ülkenin politikasıyla futbol anlayışı ne kadar benzerse, politikacılarıyla futbol adamları da o kadar benzerdir. Buna engel olunamaz. Devleti yöneten, yönetimi altındaki ülkeye belli başlı sorumlulukları olan ama her nasılsa bu sorumlulukları istismar eden - ya da öyle görünen- siyasi lider, eğer ülke futboluna kendi siyasi emellerini monte ederse, bu siyasi lider önceden ya topçuluk ya da tüpçülük yapmıştır yorumlamasını kimse inkar edemez. Böylece topçulukla tüpçülüğün -geçmişle şimdinin- birleşiminden geleceği olmayan - ya da öyle görünen- bir ülke çıkar." sözlerini söylerken dinliyorsan, bu pis pos bıyıklı ihtiyarı o anda dinlemekten başka çaren yoktur.
