Sonlu yılbaşı mı olur lan!

  -Bazen, diyorum. Yok, bazen değil. Her zaman her zaman diyorum. Diyorum ki yanımda olsan. Mesela bu gece. Yılbaşı gecesi. Bu gece keşke yanımda olsan da "Yeni yıla nasıl girersen öyle devam eder." sözüne inanmam için bir sebebim olsa. Ama bunu da beraber yapsak. Beraber inansak. Ama sen ne yapıyorsun? Sen beni neden yalnız bırakıyorsun? Yalnızlıklarımızı paylaşamaz mıyız? İki sefil yalnız olamaz mıyız? Artık, artık çok yoruldum. Yaptıklarını yapmaktan, okuduklarını okumaktan, dinlediğin şarkıları dinlemekten hatta yediğin bisküvinin aynısından yemekten ve hatta seni görürüm diye buz gibi havalarda dışarıda dolaşmaktan hatta ve hatta bulunduğun yere en yakın park neresi ise o parkta "Gelecektir parka yalnızlığı duyan." diyerek beklemekten ve yine hatta... Bunlar değil beni yoran merak etme. Ama sen merak etmezsin ki değil mi? Kendini kendi yalnızlığına iterek, kendi kovuğuna saklanarak ve kendini kandırarak-evet maalesef bu böyle- hiçbir yere ve hiçbir şeye ulaşamazsın demiyorum. Bunu beraber paylaşsak da beraber ulaşsak olmaz mı diyorum. Olmaz mı? Olmaz mıydı? Olmayacak mı? Ve yine yarıya gelmeden bitti her şey. Beni bu yılbaşı "Seneye görüşürüz." ve "Geçen seneyi dün gibi hatırlıyorum." esprilerine tek başıma tahammül etmek zorunda bıraktığın için sana 'teşekkür' ediyorum. Evet bu böyle. En kötüsü de sensiz yeni yıl işte. 'Bir ihtimal' daha var... "Çıkar giderim bu kentten daha olmazsa, sensizliğin bir adı..." olmaz.olmaz.olmaz.olmaz.olmaz.olamaz.
   -Otur yerine. Sen bu işi beceremeyeceksin.
   -Peki.

                                                                                                                                             01.01.2014
                                                                                                  Salı ile Perşembe arası olmayan Çarşamba
                                                                                                                                           
 

   

bu gece de Uyar...

"Durduğum yer benim değil iken, gidebilecek bir yerimin olmaması ne acı; gidebilecek bir yerim yok iken hâlâ ve inatla durmayışım ne gaflet; nihayetinde ölmüyorken yaşıyor olan insanın, yaşıyorken öldüğünü bilmemesi bu, bu ne tuhaf bi' hayret."

Turgut UYAR

aralık on üç'leri sevmiyoruz.

     Bostancı'dan çıkarken yine her zamanki gibi düşünüyordu. Şaşılacak bir şekilde bir amacı varmışçasına yürüyordu. Kendi gibi olanlarla herhangi bir etkileşime, iletişime, erişime ve bunun gibi her türlü -şim'e ulaşılacaksa hayatta, hedefi varmış gibi-hiç böyle olmamıştı- görünmek onun bir göreviydi. İnsanlara- ona bunu yapan insanlara- hesap sormak için yanıp tutuşuyordu. Bunun için yapması gereken ilk şey Bostancı'dan metroyla Kadıköy'e,  oradan da vapurla Eminönü' ne geçmekti. Ama bu bu kadar basit olmamalıydı ya da olamazdı ve hatta 'oldurulmazdı'. Bunun için yol boyunca her türlü insana nefret kustu. "Eminönü, bir kalbi iki eşit parçaya ayrılan, diğer parçasından kopamayan iki kardeş ülkenin hayata yeniden başlanılar noktası sayılabilirdi." Ve bu başlangıç noktasından, gerçek dünyada 37 E denilen ama kendi gerçek dünyasında tam karşılını bilmediği bir vasıta vesilesiyle varmak istediği mekana ulaştı. (Yazar, başlangıç noktasından-hayata yeniden başlanılan noktadan- ulaştığı noktaya kadar olan her yeri ve her şeyi tasvir etmek istemiyordu. Vakit kaybı olurdu çünkü. Hatta yazdığı şeylere olmuş, olmamış ve hiç olmayacak şeyleri eklemeyi de çok seviyordu.)
   
     "Sakızağacı yine çok sessiz."

     Evet. Artık yapması gereken tek şey vardı: Hayatı kendi içinde yaşamaya çalışan kişilere izin vermeyen insanlara-can'ı insanlara- inat hayatı kendi içinde yaşayacaktı. İçeri girdi, yürüdü. Bir adam ateş istedi kendisinden. "Yok." dendi. Olsa da öyle denirdi. Vakit kaybı olurdu çünkü. Az daha yürüdü, sağa döndü, az sonra da sola. Daha önce geldiği halde bulmakta zorlandığı için kendini küçümsedi, alay etti. "Ben olsam ben de alay ederdim kendimle." diye bir ses duydu. Neyle? Her neyse. Artık bulmuştu. Neyi?
   
     Yazarın notu: İçeri gir, az yürü, bir adam ateş isterse yok de, az daha yürü, sağa dön, az sonra da sola. O adada. O adacıkta.

     Seniseningibiyaşayamadıktansonraseninsevmediğinhayatısevemeyengillerdenolmaktanvehergeldiğimdesanauğramaktançokmutluyumhocam.