-Bazen, diyorum. Yok, bazen değil. Her zaman her zaman diyorum. Diyorum ki yanımda olsan. Mesela bu gece. Yılbaşı gecesi. Bu gece keşke yanımda olsan da "Yeni yıla nasıl girersen öyle devam eder." sözüne inanmam için bir sebebim olsa. Ama bunu da beraber yapsak. Beraber inansak. Ama sen ne yapıyorsun? Sen beni neden yalnız bırakıyorsun? Yalnızlıklarımızı paylaşamaz mıyız? İki sefil yalnız olamaz mıyız? Artık, artık çok yoruldum. Yaptıklarını yapmaktan, okuduklarını okumaktan, dinlediğin şarkıları dinlemekten hatta yediğin bisküvinin aynısından yemekten ve hatta seni görürüm diye buz gibi havalarda dışarıda dolaşmaktan hatta ve hatta bulunduğun yere en yakın park neresi ise o parkta "Gelecektir parka yalnızlığı duyan." diyerek beklemekten ve yine hatta... Bunlar değil beni yoran merak etme. Ama sen merak etmezsin ki değil mi? Kendini kendi yalnızlığına iterek, kendi kovuğuna saklanarak ve kendini kandırarak-evet maalesef bu böyle- hiçbir yere ve hiçbir şeye ulaşamazsın demiyorum. Bunu beraber paylaşsak da beraber ulaşsak olmaz mı diyorum. Olmaz mı? Olmaz mıydı? Olmayacak mı? Ve yine yarıya gelmeden bitti her şey. Beni bu yılbaşı "Seneye görüşürüz." ve "Geçen seneyi dün gibi hatırlıyorum." esprilerine tek başıma tahammül etmek zorunda bıraktığın için sana 'teşekkür' ediyorum. Evet bu böyle. En kötüsü de sensiz yeni yıl işte. 'Bir ihtimal' daha var... "Çıkar giderim bu kentten daha olmazsa, sensizliğin bir adı..." olmaz.olmaz.olmaz.olmaz.olmaz.olamaz.
-Otur yerine. Sen bu işi beceremeyeceksin.
-Peki.
01.01.2014
Salı ile Perşembe arası olmayan Çarşamba
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder