şimdiki zaman

         "70 yaşıma geldiğimde yüzümdeki kırışıklıklara bakıp 'Yetmiş yıllık ömrümde ne yaşadım?' diye sorunca kendi kendime, 'Hiçbir şey.' diyeceğim. Tabii derim. Şimdiden kırk dokuz yıl sonrası için bunları söyleyeceğimi düşünüp yaşarsam başka ne dememi bekliyorsunuz." diye söylendi kendi kendine delikanlı. Daha yirmi bir yaşındaydı ve henüz yaşamaya başlamamıştı. Fakat söylediği her sözün ardında belli bir yaşanmışlık hissediliyordu. Belki de bu, gelecekte yaşayacağı hayatın şimdiden bir yansımasıydı.
         Sonra birdenbire kendisiyle tamamen zıt düşecek bir çehreyle bana döndü. Sanki birazdan bütün bu söyleyeceklerinin suçlusu benmişim gibi bağırarak konuşmaya başlayacak gibiydi. Ama yapmadı, aksine aşırı bir sakinlikle sözlerini sürdürdü: "Yeryüzünde ne olup bitiyorsa şu anda, şimdi oluyor anlamıyor muyuz? Geçmişle gelecek arasındaki köprüde sıkışıp kalırsak, ya o köprüden düşeriz ya da hiçbir zaman karşıya geçemeyiz. Mesela şu an yüzünde yalancı bir tebessüme benzer bir ifade olan ama esasında içtenlikle gülümseyen bir adamın güvercinlere yem vermesini seyrediyorsan, şu anda yüzünde yalancı bir tebessüme benzer bir ifade olan ama esasında içtenlikle gülümseyen bir adamın güvercinlere yem vermesini seyretmelisin. Ya da kahvehanede oturan pos bıyıklı, şişman, bir ayağı çukurda ama hala fosur fosur sigarasını tüttüren, kasketli ihtiyarı, "Bu ülkenin politikasıyla futbol anlayışı ne kadar benzerse, politikacılarıyla futbol adamları da o kadar benzerdir. Buna engel olunamaz. Devleti yöneten, yönetimi altındaki ülkeye belli başlı sorumlulukları olan ama her nasılsa bu sorumlulukları istismar eden - ya da öyle görünen- siyasi lider, eğer ülke futboluna kendi siyasi emellerini monte ederse, bu siyasi lider önceden ya topçuluk ya da tüpçülük yapmıştır yorumlamasını kimse inkar edemez. Böylece topçulukla tüpçülüğün -geçmişle şimdinin- birleşiminden geleceği olmayan - ya da öyle görünen- bir ülke çıkar." sözlerini söylerken dinliyorsan, bu pis pos bıyıklı ihtiyarı o anda dinlemekten başka çaren yoktur.
       

kitapçıya gidiş

      Ne konuşacağını bilemiyordu. Yüzüne bakamıyordu. Sevdiğinin gözlerine bakıp konuşamıyordu. Bunun sebebi de galiba sevdiği kızın onu sevmiyor olmasıydı ya da onun öyle düşünmesiydi. “Düşüncede kalan her eylem er ya da geç yok olacaktır, bu aşk olsa bile.” Evet, yine duymuştu. Rüyasında duyduğu sese benzer bir ses daha duymuştu ama bu sesin sahibi rüyadaki sesin sahibi değildi. Etrafına bakındı. Kendisi, sevdiği kız ve kendi çaresizliğinden başka kimseyi göremedi. Yol uzun değildi; yolun uzamasını, hayatında çok ender yaşayacağını tahmin ettiği ve bu yüzden korktuğu şu anın hiç bitmemesini istiyordu. Acaba benim hakkımda ne düşünüyordu, diye geçirdi içinden. Düşündü. Düşünebiliyorsa aslında tam da âşık olmuş sayılmazdı.

      Âşık olan insanlar düşünemezler, hele ki sevdiklerinin yanında. Onlar bir hayal âleminin içindedirler. Ne bir şey duyarlar, ne görürler ve ne de hissederler. Okyanusta kaybolan bir denizcinin ne yapacağını bilememe tedirginliği vardır üzerlerinde. Kendileri bir denizci, okyanus da âşık oldukları kişidir. Varoluşlarını onlara mal etmişlerdir. Evet, düşünemezler. Düşünme bir insan eylemidir, âşık olan bir insan eylemi değil.

    Kafasındaki düşünceleri bir kenara atıp, ne olursa olsun – bir kere bile olsun- onun gözlerine bakmak istiyordu. Buna cesareti var mıydı, yok muydu bilmiyordu ama bu hiç de umurunda değildi. Yürüdüler. Konuştular ve sustular. Kısa olmasını istemediği yolun sonuna gelmişleri. Aslında yolun sonunun bir kitapçı olması ona biraz teselli veriyordu. Umutluydu biraz, artık. Kitapçıda yaklaşık yarım saat kaldılar. Rafları tek tek gezerek amaçlarına ulaşmaya çalıştılar. 

Sev(me)meli!

Küçük bir sahil kasabasında büyümüştü. Taşralı çocuğu sev(e)mezdi.

İhtimal dahilindeki güzel günler

 -Bazen, diyorum. Yok, bazen değil. Her zaman her zaman diyorum. Diyorum ki yanımda olsan. Mesela bu gece. Yılbaşı gecesi. Bu gece keşke yanımda olsan da "Yeni yıla nasıl girersen öyle devam eder." sözüne inanmam için bir sebebim olsa. Ama bunu da beraber yapsak. Beraber inansak. Ama sen ne yapıyorsun? Sen beni neden yalnız bırakıyorsun? Yalnızlıklarımızı paylaşamaz mıyız? İki sefil yalnız olamaz mıyız? Artık, artık çok yoruldum. Yaptıklarını yapmaktan, okuduklarını okumaktan, dinlediğin şarkıları dinlemekten hatta yediğin bisküvinin aynısından yemekten ve hatta seni görürüm diye buz gibi havalarda dışarıda dolaşmaktan hatta ve hatta bulunduğun yere en yakın park neresi ise o parkta "Gelecektir parka yalnızlığı duyan." diyerek beklemekten ve yine hatta... Bunlar değil beni yoran merak etme. Ama sen merak etmezsin ki değil mi? Kendini kendi yalnızlığına iterek, kendi kovuğuna saklanarak ve kendini kandırarak-evet maalesef bu böyle- hiçbir yere ve hiçbir şeye ulaşamazsın demiyorum. Bunu beraber paylaşsak da beraber ulaşsak olmaz mı diyorum. Olmaz mı? Olmaz mıydı? Olmayacak mı? Ve yine yarıya gelmeden bitti her şey. Beni bu yılbaşı "Seneye görüşürüz." ve "Geçen seneyi dün gibi hatırlıyorum." esprilerine tek başıma tahammül etmek zorunda bıraktığın için sana 'teşekkür' ediyorum. Evet bu böyle. En kötüsü de sensiz yeni yıl işte. 'Bir ihtimal' daha var... "Çıkar giderim bu kentten daha olmazsa, sensizliğin bir adı..." olmaz.olmaz.olmaz.olmaz.olmaz.olamaz.
   -Otur yerine. Sen bu işi beceremeyeceksin.
   -Peki.

                                                                                                                                             01.01.2014
                                                                                                  Salı ile Perşembe arası olmayan Çarşamba
                                                                                                                                          
(Aradan birbirine oldukça bağımlı tam üç gün geçmişti ve yazar üç gün geçmesi için hiç beklememişti aslında. Her zamanki gibi amaçsızdı.)

  Ve tekrar devam etti:
- Şaka şaka seni sevseydim sen de beni severdin de mi?
En olmayacak yerde araya yine girdi bir başkası yine aşağılarcasına bakarak:
-Sen gerçekten...
-Dur dur dur,birader. Tamamlama cümleni.
-Neden?
-Kendime bile söylemediğim cümleleri senden duymak istemiyorum.
-Peki. Bir şey söyleyeceğim.
-Evet.
-Sen bu işi beceremeyeceksin.
-Ben ama onu... Ben onu... Ben..Be..Bb.b...

(Dostoyevski gibi "Seni sevmediğimi hissedebiliyorum." gibi şeyler yazmak istedi bir an. Fakat beceremezdi. Olmayan şeyleri olurmuş gibi yapamazdı. Yapmadı. Hem Dostoyevski'nin sözünü de yanlış hatırlıyordu bir de. Sonunda üç gün daha geçmesini beklemeye karar verdi.)

                                                                                                                                            04.01.2014
                                                                                                                     Cumadan önceki Cumartesi
Artık her şey çok siyahtı. Ve her yerde yalnızlık vardı. Aradan birbirine oldukça bağımlı kaç günün geçtiği önemli değildi. Artık hiçbir şey önemli değildi. Önemli olan -şey'lerin ayrı yazılmasıydı ya da 'ya da' nın bitişik yazılmamasıydı. Önemli olan benim ne yaptığım değil, onun benden ne yapmamı istediğiydi. Yani hiçbir şeydi. Önemsiz olan her şeydi.

-Ve yarın gidip her şey güzel olup konuşup gülüp çay içip okuyup anlayıp anlaşılıp gelip yatıp ağlayıp sonra vazgeçmeyip ve yine sonra...
-Belki de en iyisi bu.
-Nedir o?
-"Önemli olan benim ne yaptığım değil, onun benden ne yapmamı istediğiydi."
                                                                                                                          10.01.2014
                                                                                                                    Cemal'den sonraki 10 Ocak

Mizahi bir amacı olmayarak yapılan şakanın gerçek hayatta sadece yalnızları güldürecek olmasının acı bir şekilde tahmin edilmesi.

 -Bazen, diyorum. Yok, bazen değil. Her zaman her zaman diyorum. Diyorum ki yanımda olsan. Mesela bu gece. Yılbaşı gecesi. Bu gece keşke yanımda olsan da "Yeni yıla nasıl girersen öyle devam eder." sözüne inanmam için bir sebebim olsa. Ama bunu da beraber yapsak. Beraber inansak. Ama sen ne yapıyorsun? Sen beni neden yalnız bırakıyorsun? Yalnızlıklarımızı paylaşamaz mıyız? İki sefil yalnız olamaz mıyız? Artık, artık çok yoruldum. Yaptıklarını yapmaktan, okuduklarını okumaktan, dinlediğin şarkıları dinlemekten hatta yediğin bisküvinin aynısından yemekten ve hatta seni görürüm diye buz gibi havalarda dışarıda dolaşmaktan hatta ve hatta bulunduğun yere en yakın park neresi ise o parkta "Gelecektir parka yalnızlığı duyan." diyerek beklemekten ve yine hatta... Bunlar değil beni yoran merak etme. Ama sen merak etmezsin ki değil mi? Kendini kendi yalnızlığına iterek, kendi kovuğuna saklanarak ve kendini kandırarak-evet maalesef bu böyle- hiçbir yere ve hiçbir şeye ulaşamazsın demiyorum. Bunu beraber paylaşsak da beraber ulaşsak olmaz mı diyorum. Olmaz mı? Olmaz mıydı? Olmayacak mı? Ve yine yarıya gelmeden bitti her şey. Beni bu yılbaşı "Seneye görüşürüz." ve "Geçen seneyi dün gibi hatırlıyorum." esprilerine tek başıma tahammül etmek zorunda bıraktığın için sana 'teşekkür' ediyorum. Evet bu böyle. En kötüsü de sensiz yeni yıl işte. 'Bir ihtimal' daha var... "Çıkar giderim bu kentten daha olmazsa, sensizliğin bir adı..." olmaz.olmaz.olmaz.olmaz.olmaz.olamaz.
   -Otur yerine. Sen bu işi beceremeyeceksin.
   -Peki.

                                                                                                                                             01.01.2014
                                                                                                  Salı ile Perşembe arası olmayan Çarşamba
                                                                                                                                         
(Aradan birbirine oldukça bağımlı tam üç gün geçmişti ve yazar üç gün geçmesi için hiç beklememişti aslında. Her zamanki gibi amaçsızdı.)

  Ve tekrar devam etti:
- Şaka şaka seni sevseydim sen de beni severdin de mi?
En olmayacak yerde araya yine girdi bir başkası yine aşağılarcasına bakarak:
-Sen gerçekten...
-Dur dur dur,birader. Tamamlama cümleni.
-Neden?
-Kendime bile söylemediğim cümleleri senden duymak istemiyorum.
-Peki. Bir şey söyleyeceğim.
-Evet.
-Sen bu işi beceremeyeceksin.
-Ben ama onu... Ben onu... Ben..Be..Bb.b...

(Dostoyevski gibi "Seni sevmediğimi hissedebiliyorum." gibi şeyler yazmak istedi bir an. Fakat beceremezdi. Olmayan şeyleri olurmuş gibi yapamazdı. Yapmadı. Hem Dostoyevski'nin sözünü de yanlış hatırlıyordu bir de. Sonunda üç gün daha geçmesini beklemeye karar verdi.)

                                                                                                                                            04.01.2014
                                                                                                                     Cumadan önceki Cumartesi

Sonlu yılbaşı mı olur lan!

  -Bazen, diyorum. Yok, bazen değil. Her zaman her zaman diyorum. Diyorum ki yanımda olsan. Mesela bu gece. Yılbaşı gecesi. Bu gece keşke yanımda olsan da "Yeni yıla nasıl girersen öyle devam eder." sözüne inanmam için bir sebebim olsa. Ama bunu da beraber yapsak. Beraber inansak. Ama sen ne yapıyorsun? Sen beni neden yalnız bırakıyorsun? Yalnızlıklarımızı paylaşamaz mıyız? İki sefil yalnız olamaz mıyız? Artık, artık çok yoruldum. Yaptıklarını yapmaktan, okuduklarını okumaktan, dinlediğin şarkıları dinlemekten hatta yediğin bisküvinin aynısından yemekten ve hatta seni görürüm diye buz gibi havalarda dışarıda dolaşmaktan hatta ve hatta bulunduğun yere en yakın park neresi ise o parkta "Gelecektir parka yalnızlığı duyan." diyerek beklemekten ve yine hatta... Bunlar değil beni yoran merak etme. Ama sen merak etmezsin ki değil mi? Kendini kendi yalnızlığına iterek, kendi kovuğuna saklanarak ve kendini kandırarak-evet maalesef bu böyle- hiçbir yere ve hiçbir şeye ulaşamazsın demiyorum. Bunu beraber paylaşsak da beraber ulaşsak olmaz mı diyorum. Olmaz mı? Olmaz mıydı? Olmayacak mı? Ve yine yarıya gelmeden bitti her şey. Beni bu yılbaşı "Seneye görüşürüz." ve "Geçen seneyi dün gibi hatırlıyorum." esprilerine tek başıma tahammül etmek zorunda bıraktığın için sana 'teşekkür' ediyorum. Evet bu böyle. En kötüsü de sensiz yeni yıl işte. 'Bir ihtimal' daha var... "Çıkar giderim bu kentten daha olmazsa, sensizliğin bir adı..." olmaz.olmaz.olmaz.olmaz.olmaz.olamaz.
   -Otur yerine. Sen bu işi beceremeyeceksin.
   -Peki.

                                                                                                                                             01.01.2014
                                                                                                  Salı ile Perşembe arası olmayan Çarşamba
                                                                                                                                           
 

   

bu gece de Uyar...

"Durduğum yer benim değil iken, gidebilecek bir yerimin olmaması ne acı; gidebilecek bir yerim yok iken hâlâ ve inatla durmayışım ne gaflet; nihayetinde ölmüyorken yaşıyor olan insanın, yaşıyorken öldüğünü bilmemesi bu, bu ne tuhaf bi' hayret."

Turgut UYAR