Ne
konuşacağını bilemiyordu. Yüzüne bakamıyordu. Sevdiğinin gözlerine bakıp
konuşamıyordu. Bunun sebebi de galiba sevdiği kızın onu sevmiyor olmasıydı ya
da onun öyle düşünmesiydi. “Düşüncede kalan her eylem er ya da geç yok
olacaktır, bu aşk olsa bile.” Evet, yine duymuştu. Rüyasında duyduğu sese
benzer bir ses daha duymuştu ama bu sesin sahibi rüyadaki sesin sahibi değildi.
Etrafına bakındı. Kendisi, sevdiği kız ve kendi çaresizliğinden başka kimseyi
göremedi. Yol uzun değildi; yolun uzamasını, hayatında çok ender yaşayacağını
tahmin ettiği ve bu yüzden korktuğu şu anın hiç bitmemesini istiyordu. Acaba
benim hakkımda ne düşünüyordu, diye geçirdi içinden. Düşündü. Düşünebiliyorsa
aslında tam da âşık olmuş sayılmazdı.
Âşık olan insanlar düşünemezler, hele ki
sevdiklerinin yanında. Onlar bir hayal âleminin içindedirler. Ne bir şey
duyarlar, ne görürler ve ne de hissederler. Okyanusta kaybolan bir denizcinin
ne yapacağını bilememe tedirginliği vardır üzerlerinde. Kendileri bir denizci,
okyanus da âşık oldukları kişidir. Varoluşlarını onlara mal etmişlerdir. Evet,
düşünemezler. Düşünme bir insan eylemidir, âşık olan bir insan eylemi değil.
Kafasındaki
düşünceleri bir kenara atıp, ne olursa olsun – bir kere bile olsun- onun
gözlerine bakmak istiyordu. Buna cesareti var mıydı, yok muydu bilmiyordu ama
bu hiç de umurunda değildi. Yürüdüler. Konuştular ve sustular. Kısa olmasını
istemediği yolun sonuna gelmişleri. Aslında yolun sonunun bir kitapçı olması
ona biraz teselli veriyordu. Umutluydu biraz, artık. Kitapçıda yaklaşık yarım
saat kaldılar. Rafları tek tek gezerek amaçlarına ulaşmaya çalıştılar.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder