Yaşamın beklenmedik değişimleri karşısında büyük sarsıntılar yaşayan küçük Zeze'nin Son İtiraf'ı

SON İTİRAF

       Yıllar geçti, sevgili Manuel Valadares. Şimdi kırk sekiz yaşındayım ve zaman zaman, özlemimde, hep bir çocuk olduğum izlenimine kapılıyorum. Birden ortaya çıkıverecekmişsin, bana artist resimleri ve bilyeler getirecekmişsin gibi geliyor. Hayatın sevilecek yanlarını bana sen öğrettin, sevgili Portuga’m. Şimdi bilye ve artist resmi dağıtma sırası bende, çünkü sevgisiz hayatın hiçbir anlamı yok. Ara sıra sevgimle mutluyum, ara sıra da yanılıyorum; bu daha sık oluyor.

       O çağlarda, bizim çağımızda yani, yıllar önce bir Budala Prens’in mihrabın önünde diz çökmüş 'Budala’nın, gözleri yaşlarla dolarak ikonlara şunu sorduğunu bilmiyordum:

       “OLUP BİTENLERİ ÇOCUKLARA NİÇİN ANLATMALI?”

       Gerçek, sevgili Portuga’m; bunları bana çok erken anlatmış olmalarıdır.

       Hoşçakal!

                                                                                                                              Ubatuba, 1967

"Gözleriniz çok ses çıkarıyor, albayım."

Kimsenin gelip geçmediği yerlerde, kimseye ses etmeden, susarak yalnızlığını yaşamana izin veremeyeceğim artık. Yaşarken hissettiğin yalnızlığı, herkese ve her şeye veda ederek unutamayacağını sen de biliyordun. Edirnekapı’nın sessizliği ve bu taşın bu kadar soğuk olması hep bu yüzden. Ama merak etmiyorum beklersin, biliyorum. Çok değil haftaya yanındayım, geliyorum.

şu an bile yazmış bulundum.

Yeterince okumadığı için yeterince yazamayacağını anlayan genç uyumaya karar verdi. Rüyasında sürekli yazması gerektiği söylendi durdu. Galiba ünlü bir yazar olma yolunda emin adımlarla ilerleyen bir tanıdığının tavsiyesiydi bu. "Ne olursa olsun yazmalı." gibi bir şeydi sanırım. Sabaha kadar aynı rüyayı belki de yüzlerce kez görmüştü. Her rüyanın sadece saniyeler kadar sürdüğü varsayılırsa, dünya zamanında belki 1 dakika bile etmezdi bütün bu rüya ama etkisinin yıllarca süreceği kesindi. Sonra ne olduğunu tam anlayamadan bir ses duydu. Tanıdık bir sesti bu. Bu sesi yıllarca duymuştu ama kulaklarıyla değil, gözleriyle duymuştu. Bir duyu organının diğerinin görevlerini yapmasının hangi bilimde nasıl ve ne şekilde açıklandığını bilmiyordu. Bunu nasıl adlandıracağını da bilmiyordu. O hiçbir şey bilmiyordu. Sadece o sese odaklanmıştı. Rüyanın sonuna gelmişti ve uyanıyordu. Burnuna annesinin demlediği çay kokusu geliyordu. Ve uyandı, uyanır uyanmaz rüyasında duyduğu -yıllardır gördüğü- sözü tekrarladı: "Çay, henüz her şey bitmedi demektir."

çocuk kızı görür ve sorar.

Gece bitmeden ve gün doğmadan tam o arada bir zaman dilimi vardır. O anda ay ışığının bile kokusu hissedilir. Fakat bunu sadece yalnızlar hisseder. Yalnızlara bu ayrıcalığın verilmesinin sebebi de yalnızlığa mahkum edilmelerindeki haklılık ve onları bu duruma mahkum edenlerin duyduğu pişmanlıktır. Bu ayrıcalığın hiç farkına varmayacak olmaları da onların yalnız oldukları kadar çaresiz olduklarının da bir göstergesidir. Yalnızlığını hissetmeyecek bir yere geldiğini sanıyordu ama yanılıyordu. Yalnızlık, dünya üzerinde hiç kimsenin kaçamayacağı evrensel bir yaşam tarzıdır. Kimsenin yaşamayı istemeyeceği bir hayat. Çayının kalan son damlasını yudumlarken kafasını kaldırdı ve karşısında kitap okuyan kıza sordu: "Pardon. Beraber çay içelim mi?"

DÜŞÜNGEÇLİ SENSİZLİK

Hangi gün bugün?
Pazartesi. Yok yok yalan.
Hangi sevda can yakar bu kadar, hangi can
Susuz çöllerdeki mi?
Yok yok yalan.
Hangi yalan yalansız olabilir ki?
Bir sokak neden lambalarına küser?
Kendi oyununda suflör olan adam
Ne kadar sevebilir?
İşte tam böyle bir andı.
Dışarıda yağmur, gözlerinde şiirler.
Hem şiir nedir ki zaten?
Gözlerinin içine bakıp aklıma geleni
Söylemek istedim.
Yok yok yalan.
Her sokakta daha fazla aradım seni.
Her yerde sen.
Kenarda, köşede, sahilde...
Şiir gibi sen, kitap gibi.
Dün bugünüm olsun diye beklerken,
Yarınımı kaybettim. Eyvallah.
Yok yok yalan.
Düşünüyordum. Düşünüyor muydum?
Baktım. "Düşüngeçlerim" vardı.
Şarkılar saçlarında, şiirler gözlerinde.
Şiir gibi sen, kitap gibi.
Yok yok yalan.
Eyvallah.

MADONNA İLE BAŞLANGIÇ

“Kendimi bildim bileli bütün günlerimi, haberim olmadan ve nefsime itiraf etmeden, bir insanı aramakla geçirmiş ve bu yüzden bütün diğer insanlardan kaçmıştım.”