SON İTİRAF
Yıllar geçti, sevgili Manuel Valadares. Şimdi kırk sekiz yaşındayım ve zaman zaman, özlemimde, hep bir çocuk olduğum
izlenimine kapılıyorum. Birden ortaya çıkıverecekmişsin, bana artist resimleri
ve bilyeler getirecekmişsin gibi geliyor. Hayatın sevilecek yanlarını bana sen öğrettin, sevgili
Portuga’m. Şimdi bilye ve artist resmi dağıtma sırası bende, çünkü sevgisiz
hayatın hiçbir anlamı yok. Ara sıra sevgimle mutluyum, ara sıra da yanılıyorum;
bu daha sık oluyor.
O çağlarda, bizim çağımızda yani, yıllar
önce bir Budala Prens’in mihrabın önünde diz çökmüş 'Budala’nın, gözleri yaşlarla
dolarak ikonlara şunu sorduğunu bilmiyordum:
“OLUP BİTENLERİ ÇOCUKLARA NİÇİN
ANLATMALI?”
Gerçek, sevgili Portuga’m; bunları bana
çok erken anlatmış olmalarıdır.
Hoşçakal!
Ubatuba, 1967
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder