şu an bile yazmış bulundum.

Yeterince okumadığı için yeterince yazamayacağını anlayan genç uyumaya karar verdi. Rüyasında sürekli yazması gerektiği söylendi durdu. Galiba ünlü bir yazar olma yolunda emin adımlarla ilerleyen bir tanıdığının tavsiyesiydi bu. "Ne olursa olsun yazmalı." gibi bir şeydi sanırım. Sabaha kadar aynı rüyayı belki de yüzlerce kez görmüştü. Her rüyanın sadece saniyeler kadar sürdüğü varsayılırsa, dünya zamanında belki 1 dakika bile etmezdi bütün bu rüya ama etkisinin yıllarca süreceği kesindi. Sonra ne olduğunu tam anlayamadan bir ses duydu. Tanıdık bir sesti bu. Bu sesi yıllarca duymuştu ama kulaklarıyla değil, gözleriyle duymuştu. Bir duyu organının diğerinin görevlerini yapmasının hangi bilimde nasıl ve ne şekilde açıklandığını bilmiyordu. Bunu nasıl adlandıracağını da bilmiyordu. O hiçbir şey bilmiyordu. Sadece o sese odaklanmıştı. Rüyanın sonuna gelmişti ve uyanıyordu. Burnuna annesinin demlediği çay kokusu geliyordu. Ve uyandı, uyanır uyanmaz rüyasında duyduğu -yıllardır gördüğü- sözü tekrarladı: "Çay, henüz her şey bitmedi demektir."